Toen besloot ik het anders te doen. Geen nieuw begin, maar wel een keerpunt. Ik kon niet langer op dezelfde manier naar mezelf blijven kijken. Ik leerde mezelf met meer zachtheid te bekijken. Met zelfcompassie. Ik gaf mezelf de liefde die ik eerder had gemist. En ontdekte hoe moeilijk het was om die te ontvangen, omdat ik nooit had geleerd dat ik dat mocht. Wat me helpt om steeds terug te keren naar mezelf, is schrijven en bewegen. Vooral rennen. Dan wordt mijn hoofd stil. Mijn adem rustig. En voel ik me weer thuis in mijn lichaam. Niet analyseren, maar ervaren.
Bewegen heeft een bewezen positieve invloed op de mentale gezondheid: het verlaagt stress en helpt het zenuwstelsel tot rust te komen. Voor mij is rennen daarom geen prestatie, maar zelfzorg. Een anker. Een reminder dat ik mezelf kan dragen. Door steeds vaker voor mezelf te kiezen, sta ik nu hier.
